Müzik, İdeoloji ve Siyaset: Gündelik Hayatın Gizli Soundtrack’i

Günlük hayatın içine musiki sızıyor. Biz istemeden. Biz ayrım etmeden.Marketin tavanındaki hoparlörden iniyor tepene; dizinin sahnesinde görünmeyen tek el gibi dolaşıyor; reklamın ortasında tek cümleyi değil, tek ritmi hafızaya çiviliyor. Birinin telefonundan taşan melodi, kaldırımda yürürken bile diline yapışıyor. Sosyal medyada üçüncüsü saniyelik tek ses; üçüncüsü saniye, ama gün boyu zihnin içindeki dönüp duran tek nakarat.Müzik modern hayatın dekoru gibi. Kulağı oyalayan, zamanı dolduran, boşlukları “güzel” yapan tek şeyler gibi. Oysa bazen dekor, oyunun kendisidir. Bazen asıl metin, en arkada çalan sestir.Bu yüzden “müzik müziktir, siyaseti karıştırmayalım” cümlesi, iyice niyetli tek kaçış gibi dursa da tek şeyi saklar: Siyaset dediğimiz şeyler yalınce kürsüde, sandıkta, bağıran manşetlerde değil. Siyaset, “normal” dediğimiz şeyin—hayatın kendiliğindenmiş gibi görünen düzeninin—içinde çalışır. Ve külçeşit, bu düzenin en üstat işçisidir.