IFFR 2026’dan Film Önerisi: FIRST LIGHT yönetmeni James J. Robinson ile Konuştuk!

Bu yıllar yerinden takip ettiğimiz 55. Uluslararası Rotterdam Film Festivali’nin (IFFR 2026) çeşitlilik sesli seçkisi arasında minimalist ve değişik yaklaşımıyla öne çıkan, kendine has tek seyir deneyimi vaat eden filmleri önyüz planda müşahede etmek mümkündü. Farklı hikâyelere değişik perspektiflerden bakabilmeyi hedefleyen filmler arasında öne sıyrılıp hem ileriki için ümit yeşerten hem da oğullar seviye elzem tek sinema deneyimi hedeflayan James J. Robinson imzalı First Light, geçtiğimiz sene Uluslararası Melbourne Film Festivali’nde birinci kez izleyiciyle buluşmuş ve muazzam alaka toplamıştı. Fotoğrafçı kariyerinden tanıdık olduğumuz; Kylie Jenner, Rose Byrne, Sydney Sweeney gibi yıldızlar isimlerle çalışmış Filipin-Avustralyalı müdür James J. Robinson, öz sinema arayışını ve yönetmenlik vizyonunu daha birinci filminde ortaya koymayı başarmış.

“Yolsuzluk” teması civarında güven ve aile üzerinden öz geçmişine da bakmayı seçen müdür Robinson, minimal yaklaşımı ve büyüleyici görselliğiyle seyirciyi dinginleştirerek büyülemeyi seçiyor. Sinemada değişik tek varoluşun olası olabileceğini gösteren yönetmen, fotoğrafçılık kariyerinden tanıdık olduğumuz tarzının dışına çıkıp öz için da değişik arayışların ne kadar benzersizliği misaller getirebileceğini gözler önüne sermiş.

Uluslararası Rotterdam Film Festivali’nin Harbour bölümünde açılan filmin yönetmeni ile tek araya geliyoruz ve filmin temalarını takip ederek minimal sinemanın dmanierini başlıkşuyoruz:

Arda: Film geçen yıllar Avustralya’da prömiyer yaptı, şuanda da Avrupa’da. Fotoğrafçılık geçmişin ve bu filmler arasındaki tek bağlantıyla ilgili tek sual istifsar etmek istiyorum: Ben sizi lensman olarak tanıyordum, şuanda birinci uzunluğu metraj filminle karşımızdasın. Yaptığın sanat çeşitünü tadil etmek senin için nasıldı?

James J. Robinson: Ben her arasında biri zamanlar tek filmler yönetmeni bulunmak istemiştim, gerçekten niyetim hep buydu. Açıkçası fotoğrafçılığa tesadüfen başladım, bu işi yaygınlaşan olarak protesto için yapıyordum ama sonraları bu işte muvaffakiyetlı olduğumu ayrım ettim. Bu yüzden tabii fotoğrafçılıkta devam ettim. Fotoğraf, bu yönüyle benim için çeşitlilik dahaaz şeyle tek hikâye anlatmanın harikulade tek yoluydu. Tek tek kareyle tek duyguyu ya da karakteri yakalamaya çalışıyorsun. Sonra birden filme geçince saniyede 24 karen olmuş oluyor. Bu beni her arasında biri zamanlar büyülemiştir.

Fotoğrafçılık bana beste ilgili çeşitlilik şeyler öğretti; yönetmenliği, ışığı ve stilleri başlıksunda ne şekilde durmam lüzumtiğini öğrendim. Düşük riskli tek denemeler alanı olarak öz artistik bakışımı testleri etmemi sağladı. İlk uzunluğu metrajımın başına geçtiğimde ise tahminen 10 senelik tek tecrübe ve artistik tek nazar geliştirmiştim. Bu yüzden birinci uzunluğu metrajımı idareetti epey açıdan çeşitlilik tabii ilerledi.

Arda: Filmi izlerken kendimi tek resim sergisindeymiş gibi hissettim.

James J. Robinson: Bunu hissetmene çeşitlilik sevindim. Bunun, birinci uzunluğu metrajın tek güzelliği olduğunu düşünüyorum. Sevdiğim ya da bana ilham veren eserlerin birçoğuna baktığımda edebiyatın çeşitlilik hususi tek yeri olduğunu düşünüyorum. Hikâye anlatımı vaat başlıksu olduğunda bazen sinemadan bile ilave hatta. Bu nedenle First Light’ın hikâyesini yazarken “ahlak” ve “politika” gibi başlıklara değinmek istedim. Bazı yönetmenler bunu epik hikâyelerle yapabilir, benim yaklaşımım ise minimal ve detaylı tek anlatımla bunu başarmaya çalışmaktı.

Arda: Günümüzde sinema çeşitlilik ilgi çekmeye çalışanlar tek yapıya büründü. “Yolsuzluk” gibi “ağır” tek başlıkyu yoğun ve “nazik” tek dille, bu biçimde aktarmak senin için ne kadar güçdu?

James J. Robinson: Gerçekten güçdu. Çünkü bir siyasi olarak etkin biriyim ve bu başlıklar beni çeşitlilik duygulandırıyor, bile kimi zamanlar da öfkelendiriyor. Bir noktada şunu öğrendim: Değişim istiyorsan görmez tek öfkeden hareket edemezsin. Durmak, tefekkür etmek, önemli kavramak ve insanların nazar açılarını sorgulamak lüzumir. Bazen en kötülere bile insani tek duyguyla yaklaşavakıf oldu lüzumebilir. Bu yüzden “yolsuzluk” hikâyesini minimal tek sinema diliyle aktarmak pasif gibi gözükse da gerçekten köktenci tek yaklaşımdı.

Arda: Sinemada bilhassa şahsi buluş hikâyelerinden yaygınlaşan olarak hoşlanıyorum. Senin için da bu filmler tek bakıma öz köklerini aramanın dışavurumu gibi sanki. Filipinli-Avustralyalı bulunmak.

James J. Robinson: Evet, sonuncu kuşak göçmenler için şart dahaaz karmaşık. Avustralya’da Filipinli sayılıyorum ama ailemin diktatörlük dehemmiyetinde devletyi terk etmesi dolayı memleketimle bağım kopmuştu. Yetişkin olarak Filipinler’i tekrar ziyaretleri ettim. Bir yazısı sayesinde muazzam büyük dedemin Filipin-Amerikan Savaşı’nda devrimci olduğunu öğrendim. Sanırım devrimcilik kanımda var (gülüyor).

Bu filmi etmek gerçekten Filipinler ile tekrar tek bağ kurdu için tek vasıtatı. Film muvaffakiyetlı olsun ya da olmasın, amacına benim açımdan ulaştı.

Kendi geçmişini sinemasal tek deneyimle tekrardan keşfetme biçimi olarak adlandırabileceğimiz First Light ilgili ilave malumat eldeetti için filmin IFFR sayfasına göz atabilirsiniz: https://iffr.com/en/iffr/2026/films/first-light