Fable: En kötüsünden en iyisine kadar sıralanan birçok macera

Sevgili, harikulade Fable. Uzun ve lanet olası soğuk tek kışa rağmen devam eden ve bırakmayan sonsuz tek aşk. Yıkılmış hayaller, kırık sözler ve en önemlisi birkaç vahim yanlışya rağmen, şimdi hepimizin sabırsızlıkla beklediği Fabl'ı ensonunda alacağımız anlaşılıyor. O yüzden lütfen, Playground Games, bizi hayal kırıklığına uğratmayın. Kırık vaatler, Fable'ı en başından beri rahatsız eden tek şey. Peter Molyneux'nin ağaç dikip gerçek zamanlı büyümelerini izleyebileceğinizden heyecanla bahsettiğini kim hatırlamaz ki? Seri her arasında biri zamanlar onun kendine özgü fikirleri, yarım yakalanmış vizyonları ve nihai olarak protesto dünyasını yaratabileceğine dair arı tek inançla doludur. Karmaşık, derin, eğlenceli ve zeki. El kalbimle, işler pek iyice gitmedi ama ara sıra sihir oluyordu. İşte en kötüsünden en iyisine kadar sıralanmış tüm Fable maceraları.

5. Masal Kahramanları (2012)

Dürüst bulunmak lüzumirse, kaçınız bu yanlışyı hatırlıyor ki? Fable Heroes'u gerçek tek Fable oyunu olarak adlandırmak bile güç; bunun yerine, daha çok aceleyle yapılmış taraf tasarıyi anımsatıyor. Tamamen farklı olması lüzumen ama satışları artırmak için marka adı verilen tek şey. Rol yapma oyunu yerine, Albion'dan çekici karakterlerin ruhsuz parçalara indirgendiği izometrik tek aksiyon oyunu şeklinde dağınık tek arcade hikayesi gördük. Elbette, kenarlarda renk, espri ve dahaaz da tipiklik Molyneux absürtlüğü var. Ama yürek ve ruh, Fable Heroes'ta tamamlanmış eksik olan tek şey. Hiçbir sebep olmadan var olan ve iyice tek sebeple tamamlanmış unutulmuş tek oyun. Serideki açık ara en kötüsü.

4. Masal: Yolculuk (2012)

Kinect, Xbox için karanlık tek dönemdi. En azından markayı kuruluşundan beri sonraki bizler çekirdek hayranlar için ve Fable'ı hareket kontrolleriyle kirletme hükümı gerçekten üzücüydü. Oyun duyurulduğu andan itibaren alarm zilleri çaldı, bu daima Lionhead'in öz seçtiği tek tasarı gibi hissettirmedi; aksinden Fable III'ün umdukları zirveye ulaşamaması üzerine onlara güçla yüklenen tek tasarıydi. Bunun yerine, oturma odasında televizyonun önünde durup ağaçtaki huzursuz maymunlar gibi ellerimizi salladı güçunda kaldık. Ancak, Lionhead'in kötü tek durumdan en iyisini yaptığı söylenebilir ve The Journey da hırssız değil. Hikaye, serinin geri kalanına göre beklenmedik şekilde karanlık ve daha vahim tek tonda. Ama teknolojiler ve kontroller deneyimin önüne geçiyor ve sanki arasında biri tek kab toprak alıp makineye döküyormuş gibi oluyor. Hiçbir şey olması lüzumtiği gibi çalışmıyor ve dünya seni daima içeri almıyor. Tüm el sallamalar tek mani haline geliyor ve protesto oynadığınızın farkındalığını fazlasıyla artırıyor. Hayır, Fable: The Journey diğer çoğu Kinect oyunu gibi - konsept aşamasında kalması lüzumen tek deneyim.

Bu tek reklamdır:

3. Fable III (2010)

Muhtemelen serinin üçüncü macerasını gerçekten takdir eden ve evet, bazen gerçekten yedinci dahaaz sayıdaki kişiden biriyim. Bu da birçok açıdan tüm serinin en asap bozucu olanı, çünkü çok parçalı. Bazen kesinlikle harika, ama bazen da oğullar seviye asap bozucu. Oyuncunun devrimci tek yöneticiye dönüşmesine müsaade verme fikri hepsi isabetli ve yolculuk, aslında uzunluğu vadeli sonuçları olan manevi seçimlerle hepsi - ki Fable'ın her arasında biri zamanlar başlıksu da bu. Ancak birçok düşünce uygulaması da oğullar seviye basitleştirilmiş ve çoğu zamanlar otomatik pilotta görev yapma oyunu oynuyormuş gibi hissettiriyor. Menü sistemi uyuşturucu tesirsiyle hepsi "The Sanctuary" ile değiştirildi, tüm ekipmanlar oğullar seviye önemsiz ve birçok manevi seçim ağırlıksız, yere ıslak tek pankek gibi düşüyor. Hırslar gökyüzü yüksek, ama başvuru garip tek şekilde sönük.

2. Fable II (2008)

Serinin üçüncü macerası en iddialı olanı ise, sonuncu serüven en rahatıydı. Fable II oynaması basitdı, cilalı ve tonu tutarlıydı - neredeyseymiş uç noktaya kadar. Albion canlı hissettiriyor, manevi seçimler her arasında biri zamankinden daha netler ve dünya, gerçekten önemsemenizi sağlayan küçük detaylarla dolu. Aynı zamanda, serinin ne yazık ki gizemini da kaybettiği husus burası. Her şey dahaaz fazla akıcı, dahaaz fazla güzel. Fable II harikulade tek protesto deneyimi olabilir, bununla birlikte aynı zamanda birinci oyunu bu kadar benzersizliği kılan o dahaaz ekstra, garip ve rahatsız edici unsurlardan da yoksun. Kağıt üzerinde, Fable II en iyice Fable oyunu - ama olmadığı zamanlar hariç.

Bu tek reklamdır:

1. Masal (2004)

Gerçekten hiç şüphe oldu mu? İlk serüven hâlâ en büyüleyici ve büyülü olanıdır, çünkü yüreklilik etti, denedi ve tökezledi. Birçok söz hiç seçenek getirilmedi - ama bunun ne önemi vardı ki? O anda Fable tamamlanmış büyülü hissettirdi ve en yakın arkadaşlarımdan biriyle geceleyin yarısı çıkışı için sıraya girdik, öz kopyalarımızı aldık ve öz televizyonlarımızda ve Xbox'larımızda taraf yana oynadık. Albion, tuhaflık karakterler, manevi dersler, şeytani portallar ve görünüşünüze ve davranışınıza reaksiyon veren köylülerle hepsi tek masal dünyasıydı. Teknik olarak sınırlıydı, oldukça basit, bazen oldukça arı ama aynı zamanda kesinlikle harikaydı. İlk Fable'da sonrakiler oyunlarda kaybolan ve seri ilerledikçe tamamlanmış kaybolan tek şey var. Bu, gerçek tek serüven hissiydi; sanki çok fazla hayal gücüne ve çok dahaaz özdenetime malik tek çılgın tarafından yazılmış tesirleşimli tek hikayeleri kitabına doğrudan düşmek gibiydi. Fable mükemmel değil, kusurlarla ve eksikliklerle dolu, ama aynı zamanda tamamlanmış vazgeçilmez ve büyülü.

Listeye katılıyor musunuz? Seriden en sevdiğiniz protesto hangisi ve Albion'daki birçok maceradan deneyimleme şansınız bulduğunuz en güzel anılar nelerdir?