Bugün Aşka Hiç Havam Yok Diyen Kadınlar Kulübü!

Kalbin Sessize Aldığı Günler!​

Bugün aşka hiç havam yok, ne büyük bir cümle ve ne kadar tanıdık. Sabah alarm çaldığında değil, aynaya baktığında değil, tam olarak gün içinde, durduk yere gelen bir his bu. Her şey yolunda gibi ama içinden bir ses “bugün kalbimi meşgul etmek istemiyorum” diyor, ne kavga var ne ayrılık, sadece yok!

Aslında aşk bazen fazla gürültülü, sürekli bir şey bekliyor bizden. İlgi bekliyor, enerji bekliyor, cevap bekliyor. Bugün mesaj atmamak, mesaj beklememek, birinin ses tonunu analiz etmemek istiyoruz. Kim ne demek istedi, neden kısa yazdı, niye emoji koymadı, bugün bunların hiçbirini düşünmeye gücümüz yok.

Bugün aşka havamız yok çünkü biraz kendimize havamız var, belki ona bile yok, kimse bunu pek konuşmaz. Hep sevmek, hep istemek, hep özlemek normalmiş gibi anlatılır, oysa bazı günler kalp kapalıdır. Açık büfe gibi değil yani, her gün her duyguya açık değil, bugün kalp kapalıyız tabelasını asmıştır, içeri müşteri almıyordur.

Bazen yorgunluktan olur bu, fiziksel değil duygusal yorgunluk, sürekli güçlü olmak, anlayışlı olmak, empati kurmak. Bir noktada insan “ben de biraz anlaşılmak istiyorum” diyor ama bunu bile söylemeye mecali olmuyor o yüzden susuyor, o yüzden aşktan uzak duruyor.

Bir de şu var, aşk bazen hatırlatıyor eski mesajları, yarım kalmış cümleleri, söylenememiş vedaları. Bugün onları düşünmek istemiyoruz, bugün geçmişle yüzleşme günü değil. Bugün sadece çayı soğutmadan içme günü.

Aşka havamız olmayan günlerde başka şeyler daha çok batıyor, sokakta el ele tutuşanlar, romantik şarkılar, bir dizideki mutlu çift. Normalde gülüp geçtiğimiz şeyler bugün hafif sinir bozucu “tamam mutlusunuz, anladık” hissi geliyor. Sonra kendimize kızıyoruz bu his için ama aslında kızılacak bir şey yok, her ruh halinin romantik olması gerekmiyor.

Bugün aşka havamız yok çünkü belki de aşkı çok ciddiye aldık, bir proje gibi bir sorumluluk gibi. Oysa bazen hafif olması gerekirken, biz onu ağırlaştırdık beklentilerle, planlarla, “ya olmazsa”larla!

En güzeli de şu, bugün aşka havamızın olmaması aşktan vazgeçtiğimiz anlamına gelmiyor. Sadece bugün değil yarın olur, haftaya olur, ya da hiç olmaz, bu da bir ihtimal. Kadınlar Kulübü’nün görünmeyen maddelerinden biri bu zaten, hissetmediğin bir duyguyu zorla taşımak zorunda değilsin.

Bugün aşka havamız yok ama belki pijamalara var, belki sessizliğe, belki gereksiz dertleri kapatmaya, belki kimseye hesap vermeden erken yatmaya, belki sadece kendimizle oturmaya.

Ve garip bir şekilde, bu günler geçince aşk daha gerçek geliyor. Çünkü zorla değil, özleyerek geliyor. Çünkü hazır olduğunda geliyor. Bazen de aşka havamız yok çünkü herkes bir şey söylüyor ne yapmamız gerektiğini, nasıl hissetmemiz gerektiğini, ne zaman vazgeçip ne zaman tutunmamız gerektiğini, gürültü çok. Sosyal medya, arkadaşlar, iyi niyetli ama yorucu cümleler “bu da geçer”, “sen çok şey istiyorsun”, “bir şans daha ver.” Oysa bugün kimseye şans vermek istemiyoruz, bugün sadece kendi keyfimize şans vermek istiyoruz.

Aşka havamız olmayan günler biraz da kendimizi dinleme günleri, ama bu dinleme öyle romantik bir farkındalık gibi değil. Daha çok içten içe “ben ne istiyorum, ben neden yoruldum” diye sormak gibi. Cevap gelmese bile sorun değil, bazen soruyu sormak yeterli oluyor, cevaplar aceleye gelmiyor zaten.

Bu günlerde zaman farklı akıyor. Saatler uzuyor ama gün çabuk bitiyor. Bir şeylere odaklanmak zor, ama hiçbir şey yapmamak da huzursuz ediyor. Telefon elimizde, ekran açık, ama aslında kimseyle konuşmak istemiyoruz. Gelen mesajlara bakıyoruz ama cevap yazmadan kapatıyoruz. Çünkü bugün kelimeler bile fazla geliyor.

Aşka havamız yokken bile kalbimiz boş durmuyor., sadece daha sessiz atıyor. Daha içe dönük, eskisi gibi “bak bana” demiyor. Daha çok “beni yorma” diyor, ve bu çok insani bir şey kalbin de izin günü var.

Bazı kadınlar bu günlerde kendini suçluyor “bir sorun mu var bende?” diye düşünüyor, halbuki sorun yok, sadece ara var. Her duygunun sürekli aktif olması gerekmiyor. Sevgi de bazen askıya alınabiliyor. Bu, sevgisizlik değil bu, kendini koruma hali.

Bugün aşka havamız yok çünkü belki de uzun zamandır birinin yükünü taşıyoruz. Onun duygusunu, onun kararsızlığını, onun eksikliğini, kimse fark etmese bile biz fark ediyoruz. Ve bir noktada içimiz “dur” diyor, işte o durak tam olarak bugünkü halimiz.

Bazen aşk, insanın omuzlarına beklemediği ağırlıklar bırakıyor. Güzel başlıyor ama sonra sessizce ağırlaşıyor, kimse fark etmeden. Biz fark ettiğimizde ise çoktan yorulmuş oluyoruz İşte o yorgunluk, aşka havanın olmadığı günlerde kendini gösteriyor.

Ama şunu da söylemek lazım, bu kulüp karamsar bir yer değil. Burası ağlayıp kapanan kapılar kulübü değil, burası sadece durak, geçici ve dinlenmelik. Burada kimse sonsuza kadar kalmak zorunda değil.

Bir gün yine gülerken yakalayacağız kendimizi, hiç plan yokken, hiç beklemezken. Kalp yine bir şeye ısınacak, ama bugün değil. Bugün zorlamıyoruz bugün olmak zorunda olan hiçbir şeyi taşımıyoruz.

Bugün aşka havamız yok ama hayat hâlâ akıyor, kahve hâlâ güzel kokuyor, sevdiğimiz bir şarkı hâlâ bir yerden çalıyor. Dünya, aşk olmadan da bir süre idare edebiliyor, biz de edebiliyoruz.

O yüzden bugün aşka havası olmayan kadınlar, hoş geldiniz. Burada kimse “neden” diye sormuyor., kimse “ama aşk güzel şey” diye ikna etmeye çalışmıyor. Bugün kalbinizi biraz dinlendirebilirsiniz, yarın bakarız! O yüzden “evet ya, tam olarak buyum” diyen kadınlar, merak etmeyin yalnız değilsiniz. Bugün aşka havan yoksa, sorun değil, kalp bazen dinlenir, Sonra yeniden sever.

Bugün sevmek listede yoksa, kendimizi ertelemiyoruz sadece biraz sessize alıyoruz!